Je hond geeft over: wanneer is het onschuldig en wanneer niet?

Honden geven makkelijker over dan mensen. Een hond die eenmalig overgeeft, daarna gewoon drinkt en zich normaal gedraagt, is meestal iets anders dan een hond die aanhoudend probeert te braken. Het verschil zit hem niet in hoe vies het eruitziet, maar in het patroon eromheen.

Het belangrijkste onderscheid: komt er iets?

Dit is het signaal waar je bij een hond altijd op let. Een hond die **probeert te braken zonder dat er iets terugkomt**, is een noodgeval tot het tegendeel blijkt.

Het LICG beschrijft bij een maagtorsie precies dit beeld: de hond is rusteloos, probeert te braken zonder dat er iets terugkomt, kwijlt veel, jankt, heeft een opgezette buik (vooral aan de linkerkant, vlak achter de ribben) en heeft pijn. Later wordt hij zwak, ademt snel, heeft een snelle hartslag en bleke slijmvliezen. Het LICG is er onomwonden over: een maagtorsie is altijd een spoedgeval, neem onmiddellijk contact op met de dierenarts.

Het risico is niet voor elke hond gelijk. Grote rassen en honden met een diepe borstkas lopen meer risico, reuen meer dan teven, honden van middelbare leeftijd, nerveuze of angstige honden en dieren met ondergewicht. Heb je zo'n hond, dan is dit beeld iets waar je niet mee wacht.

Bel ook meteen bij deze combinaties

• Braken **plus** een opgezette of pijnlijke buik.
• Braken bij een pup, een oude hond of een hond die al ziek is. Die drogen sneller uit.
• Bloed in het braaksel, of iets dat op koffiedik lijkt.
• Braken **plus** sloomheid, veel kwijlen of trillen. Dat is ook het beeld dat het LICG bij vergiftigingen noemt: braken en diarree horen bij de veelvoorkomende symptomen, samen met speekselen en sloomheid.
• Je vermoedt dat hij iets heeft ingeslikt: een sok, een bot, speelgoed, een steen.
• Hij houdt geen water binnen.

Vermoed je vergif, doe dan zelf niets

De verleiding is groot om je hond te laten braken. Doe dat niet op eigen houtje. Het LICG waarschuwt expliciet: gebruik nooit zout om je dier te laten braken, want daar kan het een zoutvergiftiging van krijgen en zelfs aan overlijden. Je dierenarts kan dit veilig doen met een injectie.

Wat je wel doet: bellen, en zorgen dat je de verpakking van het middel of het kaartje van de plant bij de hand hebt. Je dierenarts wil weten om welke stof het gaat, hoeveel je hond ongeveer binnen heeft gekregen en wat hij weegt.

Wanneer je een afspraak maakt in plaats van te bellen

Geeft je hond over, maar is hij verder helder, drinkt hij en is zijn buik zacht en niet pijnlijk, dan mag je kort afwachten. Maak een afspraak als:

• het langer dan een dag doorgaat;
• het steeds terugkomt over meerdere dagen, ook als hij er tussendoor goed uitziet;
• er diarree bij komt en die aanhoudt;
• hij afvalt of duidelijk minder gaat eten.

Wat je in de tussentijd doet

Geef je hond de kans om zijn maag rust te geven, maar houd water beschikbaar; niet drinken is riskanter dan niet eten. Bied kleine beetjes tegelijk aan, want een hele bak leegdrinken kan meteen weer terugkomen. Bouw daarna rustig op met kleine porties van zijn gewone voer.

Geef geen medicijnen uit je eigen kastje. Wat bij mensen tegen misselijkheid werkt, is voor een hond niet vanzelfsprekend veilig.

Let op het patroon, niet op de ene keer

Een enkele keer overgeven zegt weinig. Drie keer in twee weken zegt iets, ook als je hond er tussendoor prima uitziet. Noteer wanneer het gebeurt en wat eraan voorafging: net gegeten, net gewandeld, net iets van straat gepakt. Dat patroon is vaak waardevoller voor je dierenarts dan de beschrijving van één voorval.

Dit artikel is algemene informatie en geen diagnose. Twijfel je of het kan wachten, bel dan je dierenarts.