Labrador retriever

Herkomst en oorspronkelijke functie

De rasstandaard van de FCI noemt Groot-Brittannie als land van herkomst. Het verhaal begint volgens diezelfde standaard aan de kust van Newfoundland, waar vissers honden gebruikten die vis uit het water haalden. Eind negentiende eeuw kwamen die honden naar Engeland, waar de labrador werd doorgefokt als apporteur bij de jacht. De rasclub bestaat sinds 1916.

Dat verleden verklaart bijna alles wat je thuis ziet. De labrador is gefokt om te zoeken, op te pakken en terug te brengen, met een zachte bek zodat het wild heel bleef. Een hond die je pantoffel komt brengen, alles in zijn bek stopt en met natte poten thuiskomt, doet precies waarvoor hij ooit bedoeld was.

Uiterlijk en formaat

De FCI-standaard beschrijft een ideale schofthoogte van 56 tot 57 cm voor reuen en 54 tot 56 cm voor teven. Die standaard noemt geen gewicht. De Amerikaanse rasstandaard doet dat wel en geeft als richtlijn ongeveer 29 tot 36 kg voor reuen en 25 tot 32 kg voor teven in werkconditie.

Kenmerkend zijn de brede kop, de brede en diepe borst en de dikke, ronde staart die in de standaard de otterstaart wordt genoemd. De vacht is kort en dicht, voelt vrij hard aan en heeft een waterafstotende ondervacht. Erkende kleuren zijn zwart, geel (van lichtcreme tot vosrood) en lever of chocoladebruin.

Een rasstandaard beschrijft een ideaal, geen wet. Individuele honden wijken af. Ga voor het gewicht van jouw hond dus niet af op een getal uit een tabel, maar op de conditie die je voelt, en laat je dierenarts meekijken.

Karakter en gedrag

De rasstandaard omschrijft de labrador als goedgehumeurd, intelligent en meegaand, met een sterke wil om het goed te doen, en zonder een spoor van agressie of overdreven schuwheid. De Raad van Beheer noemt hem intelligent en aanhankelijk.

In huis zie je een hond die contact zoekt, graag samenwerkt en snel leert. Hij is gek op water en gebruikt zijn neus veel. Hij is ook gevoelig voor verveling: een labrador die niets te doen heeft, verzint zelf werk. Dat werk bevalt je meestal niet.

Past dit ras bij jou?

Een labrador past bij een huishouden dat naar buiten wil, ook als het regent. Hij is groot, sterk en enthousiast: een blije staart maakt een salontafel leeg. Volgens de Raad van Beheer wordt een labrador die genoeg beweging in de natuur krijgt, thuis juist een rustige huishond.

• Je hebt elke dag tijd om flink te bewegen en te trainen.
• Je vindt haren en af en toe modder in huis niet erg.
• Je kunt zijn eetlust in de hand houden, want overgewicht komt bij dit ras veel voor.
• Je zoekt een hond die graag samenwerkt en die je goed kunt motiveren.

Beweging en activiteit

Alleen rondjes lopen is voor de meeste labradors te weinig. Hij is gebouwd om te werken, dus combineer wandelen met zoekspelletjes, apporteren en zwemmen. Kopwerk telt zwaar mee: tien minuten zoeken naar verstopte brokjes maakt hem rustiger dan een half uur extra sjokken.

Voor een pup in de groei gelden andere regels dan voor een volwassen hond. Overleg met je dierenarts hoeveel en hoe intensief jouw pup mag bewegen.

Training en socialisatie

De sterke wil om het goed te doen maakt de labrador prettig om mee te trainen. Hij werkt graag voor beloning en onthoudt snel wat loont. Beloon dus wat je wel wilt zien en negeer wat je niet wilt zien, in plaats van te corrigeren.

Twee aandachtspunten. Ten eerste is hij vaak dol op eten, dus tel trainingsbeloningen mee in zijn dagrantsoen. Ten tweede is hij als jonge hond uitbundig en sterk: leer hem vroeg netjes aan de lijn lopen en rustig begroeten, voordat hij zijn volwassen kracht heeft.

Vacht en verzorging

De korte, dichte vacht met ondervacht laat het hele jaar haar los en tijdens de rui flink meer. Wekelijks borstelen houdt het huis leefbaar; in de rui borstel je vaker.

Let extra op de oren. De labrador heeft hangoren en zwemt graag, en oorontsteking is bij dit ras de meest voorkomende aandoening (zie hieronder). Controleer de oren regelmatig. Zie je roodheid of vuil, ruik je een vieze geur, of schudt hij met zijn kop en krabt hij aan zijn oren, ga dan naar de dierenarts.

Voeding en gewicht

In het Britse VetCompass-onderzoek had 8,8% van de labradors overgewicht. Dat is geen detail: overgewicht belast de gewrichten, en gewrichtsslijtage stond in datzelfde onderzoek op 5,5%.

Weeg je hond daarom regelmatig en volg de trend in plaats van een enkele meting. Voel of je de ribben kunt vinden onder een dun laagje vet. Twijfel je over de portie of de conditie, laat je dierenarts dan beoordelen wat jouw hond nodig heeft. Snoepjes en trainingsbeloningen tellen mee.

Gezondheid en erfelijke aandoeningen

In een groot Brits onderzoek onder 33.320 labradors in de eerstelijnspraktijk waren de meest voorkomende aandoeningen oorontsteking (10,4%), overgewicht (8,8%) en gewrichtsslijtage (5,5%). De mediane levensduur was 12,0 jaar.

Datzelfde onderzoek vond een verschil per vachtkleur. Chocoladebruine labradors werden minder oud (mediaan 10,7 jaar) dan labradors met een andere kleur (12,1 jaar) en hadden vaker oorontsteking: 23,4%, tegenover 12,8% bij zwarte en 17,0% bij gele honden.

Voor de fokkerij eisen de Nederlandse rasverenigingen onderzoek naar heupdysplasie en elleboogdysplasie, een ECVO-oogonderzoek en een DNA-test op PRA, een erfelijke oogaandoening. Vraag een fokker altijd naar deze uitslagen van beide ouderdieren.

Deze cijfers gaan over een groep honden, niet over jouw hond. Zie je klachten aan oren, gewrichten of gewicht, of twijfel je gewoon: laat je dierenarts kijken. Stel nooit zelf een diagnose.