Hond te dik na de sterilisatie: waarom het gebeurt en wat je eraan doet

Je hond is een paar maanden geleden geholpen en ineens zit het tuig strakker. Je voert nog precies hetzelfde als altijd, dus daar kan het toch niet aan liggen? Toch wel. En het goede nieuws: dit is een van de best voorspelbare gewichtsproblemen die er zijn. Voorspelbaar betekent ook te voorkomen.

Eerst even: sterilisatie of castratie?

Bijna iedereen zegt sterilisatie bij een teef en castratie bij een reu. Strikt genomen klopt dat niet, en voor jouw vraag maakt het uit.

Het LICG omschrijft sterilisatie als het onvruchtbaar maken van een dier, en dat kan via een castratie, maar ook op andere manieren. Bij de gebruikelijke operatie worden de geslachtsorganen weggehaald. Dat is dus een castratie, ook bij een teef, ook als iedereen in de wachtkamer het sterilisatie noemt.

Waarom dat hier telt: juist het weghalen van die organen legt de hormoonproductie stil, en daarmee verandert de energiebehoefte. Blijven de organen zitten en wordt alleen de doorgang onderbroken, dan blijft er hormonaal veel meer overeind.

Wat er echt verandert

Je hond is niet meer gaan eten. Zijn behoefte is gezakt.

Het LICG is daar concreet over: een gecastreerd of gesteriliseerd dier heeft veel minder energie nodig, en je mag het direct vanaf de ingreep bijna een derde minder voer geven dan daarvoor. Bijna een derde. Dat is geen fijnafstemming, dat is een flinke correctie.

Doe je dat niet, dan blijft de bak hetzelfde en wordt dezelfde portie een dagelijks overschot. Per dag is dat overschot klein, en dat is precies het probleem: je ziet het niet gebeuren. Je ziet het pas als het tuig niet meer past.

Er komt iets bij dat het extra lastig maakt. Veel honden lijken na de operatie juist hongeriger. Je hond vraagt dus om meer, op het moment dat hij minder nodig heeft.

Hoe je ziet of het te ver is

Voelen werkt beter dan kijken, zeker bij een hond met veel vacht.

Volgens het LICG moet je de ribben kunnen voelen zonder al te veel druk uit te oefenen. Kijk je van bovenaf, dan hoor je achter de ribben een taille te zien. Kijk je van opzij, dan loopt de buik achter de ribben op.

En met getallen erbij: weegt je hond ongeveer tien procent meer dan zijn ideale gewicht, dan spreekt het LICG van overgewicht. Zit hij twintig procent of meer boven dat gewicht, dan heet het zwaarlijvigheid.

Wat je nu doet

Laat je hond wegen bij de dierenartsenpraktijk. Het LICG noemt dat de eerste stap in gewichtsbeheersing, en het is ook de eerlijkste stap: je eigen inschatting van hoeveel zwaarder hij is geworden, valt vrijwel altijd te mild uit.

Bespreek daar meteen de portie. Hoeveel er precies af moet, hangt af van jouw hond, zijn leeftijd en hoeveel hij beweegt. Dat is geen som die je uit een blogpost haalt.

Verder helpt dit:

• Weeg het voer een keer af in plaats van te scheppen. Een schep is geen maat.
• Tel de snoepjes mee. Die horen bij de dagelijkse hoeveelheid, niet erbovenop.
• Vraag thuis na wie er nog voert. Dubbel gevoerd worden is verrassend gewoon.
• Houd het gewicht bij over langere tijd. Een losse weging zegt weinig, de trend zegt alles.

Valt je hond niet af terwijl je echt minder voert, of twijfel je over wat verantwoord is? Leg het dan voor aan je dierenarts. Dit artikel is algemene informatie en geen diagnose.